Эскәмиядә утырган әбиләр янына күрше йортта яшәүче әби килеп туктый:
– Абау, сезнең подъездда нинди тавыш ул? Кычкыралар, акыралар, елыйлар. Берәрсе үлдеме әллә?
– Үлмәде, бер егетне озаталар. Исән кайтырмы, үлеме – билгесез.
– Сугышка китәмени?
– Юк, “Спартак”-ЦСКА матчын карарга.
***
– Сумса! Сумса! Кайсыгызга сумса?!
– Сумсагыз нәрсә белән?
– Төрлесе бар инде…
– Мәсәлән, ниндиләр?
– Бар бүгенгеләр, кичәгеләр, ә менә болары өченчекөнгеләр.
***
Рөстәм — укытучыга:
— Апа, мин үскәч зур кеше булам, һәм Сезгә миңа икеле куйган өчен бик оят булачак!
— Миңнеханов, күп сөйләнмә.
***
Рушан мәктәптән кайткач, әтисе сорый:
— Улым, сине бүген такта янына чакырдылармы?
— Әйе.
— Я, шуннан!
— Иртәгә сине чакырырлар.
***
Авыл больницасында операция. Авыру ыңгыраша башлый.
Хирург:
Наркоз бирегез!
Ниндине?
Нинди бар, шуны!
Медсестра:
Бәлли-бәлли итәр бу…
Чыганак: https://intertat.tatar/
Фото: Пиксабай